Wydarzenia

ALL WE ARE Abakanowicz Bartana Chişa & Tkácova Hopf Persson

Wystawa grupowa pt.: ALL WE ARE prezentuje prace sześciu międzynarodowych artystek współczesnych: Magdaleny Abakanowicz (Polska), Yael Bartany (Izrael), Anetty Mony Chişy (Rumunia) & Lucii Tkácovej (Słowacja), Judith Hopf (Niemcy) oraz Idy Persson (Szwecja).

ALL WE ARE koncentruje się wokół uwarunkowań, zachowań oraz struktur grup, zbiorowisk i mas. Pokazywane prace badają różnorakie systemy zdefiniowane w toku politycznych, ekonomicznych, kulturowych, bądź ideologicznych powiązań.

Od XIX wieku, psychologia społeczna i filozofia badała pojęcia zachowań stadnych i psychologie tłumu, zgłębiając fenomen dużej zbiorowości ludzi zachowujących się w ten sam sposób, w tym samym czasie i przyswajających reakcje większości członków zbiorowości. Wśród różnorodnych teorii, centralne pojęcie oscyluje wokół utraty poczucia indywidualności, a przez to własnej tożsamości, odpowiedzialności i moralności. ALL WE ARE prezentuje strategie artystyczne i gesty eksplorując 'tłum' zarówno jako fenomen strukturalny jaki i konkretne warunki życia i sferę społeczną.

Jako historyczny i konceptualny punkt wyjścia, wystawa eksponuje wybór rzadko pokazywanych rysunków węglem i litografii pt.: Tłum, autorstwa Magdaleny Abakanowicz, jednej z najbardziej znanych w świecie artystek polskich. Prace z 1987 roku ukazują centralny wątek twórczości Abakanowicz, którym jest „nieskończoność” i relacja pomiędzy jednostką a tłumem.Yael Bartana, pierwsza niepolska artystka reprezentująca Polskę na Biennale w Wenecji w 2011 roku, pokazuje instalację wideo zatytułowaną Inferno (2013). Praca antycypuje zarówno inaugurację, jak i destrukcję trzeciej „Świątyni Salomona” w São Paulo, ukończonej w lecie 2014 roku.Wideo Anetty Mony Chişy & Lucii Tkácovej pt.: Futurist Manifesto of Woman (Let’s Conclude) / Manifest kobiety futurystycznej (Wyciągnijmy wnioski) z 2008 roku odzwierciedla pozycję „kobiety” w kontekście postkomunistycznym, obalając struktury władzy patriarchalnej.Judith Hopf prezentuje elementy rzeźby grupowej pt.: Flock of Sheep / Stado owiec (2013). Wykreowane w wyniku zamierzonego procesu samopowstawania betonowe stado łączy w sobie zarówno masywność jak i kruchość, surową powtarzalność oraz łagodną różnorodność.W swoich wielkoformatowych obrazach (2013/14) Ida Persson eksploruje możliwości zwizualizowania niewidzialnych struktur władzy, a także ich postrzegania w kontekstach cyfrowych, globalnych i neoliberalnych.

Większość z prac wyselekcjonowanych na potrzeby wystawy ALL WE ARE zostanie zaprezentowana po raz pierwszy w polskiej instytucji artystycznej.

Punktem wyjścia wystawy w warstwie historycznej i konceptualnej jest zbiór rzadko pokazywanych rysunków węglem oraz litografii jednej z najbardziej znanych w świecie polskich artystek - Magdaleny Abakanowicz, zatytułowanych Tłum / Crowd. Centralnymi tematami zajmującymi Abakanowicz, obecnymi w pracach z 1987 roku są „niezliczeni” oraz relacja pomiędzy jednostką a tłumem. Czarno-białe rysunki odzwierciedlają zainteresowanie artystki gestem i przestawiają procesję bezgłowych postaci torujących sobie drogę przez gęstwinę twarzy bez wyrazu; w innych, dominują maszerujące tłumy wpisane w krajobraz. Wszystko to przywołuje doświadczenie agresywnych zachowań tłumu.

Magdalena Abakanowicz - urodzona w 1930 w Falentach, gmina Raszyn (Polska), mieszka w Warszawie. Jej prace były prezentowane na wystawach indywidualnych, m.in. w Museum of Art w Lucernie (2003), Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku (1999), Miami Art Museum w Miami (1997), Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie (1995), MoMA PS1 w Nowym Jorku (1993), Muzeum Sztuki w Łodzi (1991), Museum of Contemporary Art w Chicago (1982), w Pawilonie Polskim podczas 37. Biennale w Wenecji (1980), Whitechapel Art Gallery w Londynie (1975), Narodowej Galerii Sztuki Zachęta w Warszawie (1975), czy też w Muzeum Narodowym w Sztokholmie (1970). Brała udział w wystawach grupowych w: Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia w Madrycie (2004), Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie (2003), Gallerie Nationale du Jeu de Paume w Paryżu (2000), Guggenheim Museum w Bilbao (1997), Guggenheim Museum w Nowym Jorku (1997), 47. Biennale w Wenecji (1997), Muzeum Ludwig w Kolonii (1995) oraz MoMA w Nowym Jorku (1969).

Yael Bartana kwestionuje koncepcję tożsamości kulturowej oraz systemów religijnych funkcjonujących w społeczeństwie. Jej instalacja video „Inferno” (2010), za punkt wyjścia przyjmuje trzecią Świątynię Salomona (Templo de Salmão) w São Paulo, której budowa została ukończona latem 2014 r. i należącą do brazylijskiego kościoła charyzmatycznego o nazwie „Universal Church of the Kingdom of God”. Ta nowa świątynia wzniesiona ściśle według wymogów biblijnych jest repliką pierwszej świątyni jerozolimskiej zburzonej w 6 w. p.n.e. W swojej pracy pt. „Inferno”, Bertana posługuje się metodą, którą określa jako „historical pre-enactment” („historycznie anachroniczne odtworzenie”) polegającą na mieszaniu ze sobą faktów i fikcji, proroctw i historii. Korzystając ze stylistyki hollywoodzkich hitów filmowych oraz epickich filmów religijnych, jej praca video odtwarza nie tylko samą ceremonię inauguracji wspaniałej świątyni, ale także jej zniszczenie. Mieszając ze sobą przeszłość, teraźniejszość i prawdopodobną przyszłość Bertana zastanawia się nad politycznym uwikłaniem historycznych narracji, a także nad możliwościami wyobraźni politycznej w wymiarze jednostkowym i wspólnotowym

Yael Bartana - urodzona w 1970 w Kfar Yehezkel (Izrael), mieszka w Amsterdamie, Berlinie i Tel Awiwie. Jej prace były prezentowane na wystawach indywidualnych m.in. w Stedelijk Museum w Amsterdamie (2014), Secession w Wiedniu (2012), Pérez Art Museum w Miami (2013), Tel Aviv Museum of Art w Tel Awiwie (2012), Van Abbemuseum w Eindhoven (2012), Louisiana Museum of Modern Art w Humlebæk (2012), w Polskim Pawilonie podczas 54. Biennale w Wenecji (2011), Moderna Museet w Malmö (2011), czy też MoMA PS1 w Nowym Jorku (2008). Brała udział w wystawach zbiorowych w: Haus der Kunst w Monachium (2014), 31. Biennale Sztuki w São Paulo (2014), 19. Biennale w Sydney (2014), Walker Art Center w Minneapolis (2013), 7. Biennale w Berlinie (2012), Centre Pompidou w Paryżu (2010), Ludwig Museum w Budapeszcie (2010), KW Institute for Contemporary Art w Berlinie (2010), Tate Modern w Londynie (2009), Royal Academy of Arts w Londynie (2009) oraz documenta 12 (2007).

Anetta Mona Chişa & Lucia Tkáčová za pośrednictwem swoich prac prowadzą refleksję nad genderowo uwikłanymi hierarchiami istniejącymi zarówno w rzeczywistości społeczno-politycznej, jak i w świecie sztuki. Video zatytułowane „Manifesto of Futurist Woman (Let's Conclude)” (2008) przedstwia grupę maszerujących przez miasto mażoretek wykonujących choreograficzny układ będący de facto wiadomością przekazywaną w kodzie morskim Semaphore. Kobiety wykonują końcową część „Manifesto della donna futurista” napisanego przez francuskiego poetę, dramatopisarza i artystę performance Valentine de Saint-Point. Jego utwór stanowił odpowiedź na słynny „Manifesto del Futurismo” Eliasa Marinettiego z 1909 roku. Saint-Point poddaje krytyce „pogardę dla kobiety” Marinettiego i w to miejsce proponuje wzorzec „silnej kobiety” uznając jej prawo do własnych instynktów i sił witalnych, wbrew społeczeństwu, które skazało ją na słabość. Odnosząc się do obu manifestów, Chişa i Tkáčová proponują własne odczytanie roli „kobiety” w postkomunistycznym kontekstach: obalają wyobrażenia wywodzące się z narracji patriarchalnej i panujących struktury władzy.

Anetta Mona Chisa - urodzona w 1973 w Arad (Rumunia) & Lucia Tkacova, urodzona w 1976 w Kremnicy (Słowacja), współpracują od 2000. Mieszkają i pracują w Berlinie i Pradze. Ich prace były prezentowane na wystawach indywidualnych m.in. w Waterside Contemporary w Londynie (2013), w Pawilonie Rumuńskim podczas 54. Biennale w Wenecji (2011), Museo dell'Arte Classica w Rzymie (2010) oraz Neuer Berliner Kunstverein w Berlinie (2008). Brały udział w wystawach zbiorowych, m.in. w ramach Manifesta 10 (2014), w National Museum of Contemporary Art w Bukareszcie (2014), Central Slovakian Gallery w Banskiej Bystricy (2013), National Museum of Contemporary Art w Bukareszcie (2013), Museum of Zemstvo w Chisinau (2012), Whitechapel Gallery w Londynie (2012), 3. Biennale Młodej Sztuki w Moskwie (2012), Frankfurter Kunstverein (2012), Slovak National Gallery w Bratysławie (2011), Narodowej Galerii Sztuki Zachęta w Warszawie (2010), MUMOK w Wiedniu (2009) oraz podczas 6. Biennale w Taipei (2008).

Prace Judith Hopf dotyczą przenikania się obszarów polityki i estetyki. Jej krytyczne podejście obala normatywne wzorce społeczne oraz społeczne warunkowanie (samo-)dyscypliny i (samo-)kontroli. W Gdańsku zaprezentowane zostaną fragmenty pracy rzeźbiarskiej: „Flock of Sheep” (2013). Betonowe stado, powstałe w wyniku zamierzonego samoistnego procesu łączy masywność z kruchością, brutalność powtórzeń z subtelnym rozróżnieniem. Bryłowatym ciałom owiec wykonanym z betonu i odlanym z kartonu po opakowaniach nadano indywidualny charakter rysując węglem twarze utrzymane w estetyce dziecięcych obrazków. Niektóre ze zwierząt „leżą”, inne „stoją” chwiejnie na kruchych, żelaznych nogach pozostałych po procesie odlewniczym. Autorka odwołuje się do nienowego zjawiska antropomorficznego utożsamienia się ze zwierzętami oraz skojarzeń z zachowaniami stadnymi, co sprawia, że sama obecność owiec i spojrzenia ich okrągłych, wyrysowanych węglem oczu zdają się sugerują analogię z ludzką widownią i jej zdolnością do różnicowania się w grupie.

Judith Hopf - urodzona w 1969 w Karlsruhe (Niemcy), mieszka w Berlinie. Jej prace były prezentowane na wystawach indywidualnych m.in. W PRAXES Center for Contemporary Art w Berlinie (2014), Schirn Kunsthalle we Frankfurcie (2013), Grazer Kunstverein (2012), Malmö Konsthall (2012), Badischer Kunstverein w Karlsruhe (2008), Portikus we Frankfurcie nad Menem (2007) oraz w Wiener Secession (2007). Brała udział w wystawach grupowych, m.in. w ramach 8. Biennale w Liverpoolu (2014), Museum für Gegenwartskunst w Bazylei (2013), dOCUMENTA 13 (2012), Kunsthalle w Bazylei (2011), KunstWerke w Berlinie (2010), Museum of Contemporary Art w Roskilde (2010), Kunsthalle w Bern (2009), Lentos Kunstmuseum w Linz (2009), Tate Modern w Londynie (2008), Statens Museum for Kunst w Kopenhadze (2008), Kunstverein w Braunschweig (2007), De Appel Museum w Amsterdamie (2004) oraz w 8. Biennale Sztuk w Hawanie (2003).

Poprzez swoje prace Ida Persson prowadzi świadomą refleksję na temat historii kontroli i dyscypliny, a w szczególności relacji zachodzącej między zorganizowaniem przestrzeni i władzy a uwarunkowaniami dotyczącymi funkcjonowania jednostki. Jej wielkoformatowe prace pokazywane już w Gdańsku (2013/2014) odznaczają się redukcją, abstrakcją i nasyceniem. Natarczywy zestaw jaskrawych kolorów tworzy przerażające fragmenty, które obrazują zmieniające się perspektywy hybrydycznych konstrukcji przypominających maszyny, meble czy elementy architektury. Te zgeometryzowane formy przerywane są cieniami: okrągłe, podobne do guzików kształty ustawione w nieprzerwane ciągi wzorów wiedzionych w liniach prostych. Oglądane z perspektywy przypominają nieprzeniknione organizacje zbudowane z prostych linii i surowych form. Natomiast z bliska stają się kruche, konkretne i rozciągliwe. Przeciwstawienie sprężyście obrazowanej powierzchni z wyraźną słabością samej konstrukcji, prowadzi do refleksji nad strukturalnymi wadami leżącymi wewnątrz systemów i organizacji zbudowanych na chwiejnych fundamentach, a utrzymywanych w całości jedynie na pozornych i kruchych podstawach. Zarówno na poziomie strukturalnym, jak i społeczno-politycznym, współczesny neoliberalizm charakteryzujący się globalną, skomplikowaną współzależnością organizacji i równowagi władzy, ujawnił nowy wymiar właściwej mu niestabilności. Jednak sprężystość namalowanej struktury może świadczyć o optymizmie, że jakaś zmiana wewnątrz systemu, jakieś pozanormatywne działanie jest nadal możliwe do wyobrażenia.

Ida Persson - urodzona w 1985 w Ystad (Szwecja), mieszka w Umeå. Jej prace były prezentowane na wystawach indywidualnych m.in. w Uppsala Konstmuseum (2015). Brała także udział w wystawach zbiorowych, m.in. W Bildmuseet w Umeå (2014), Centre for Arts and Urbanistics w Berlinie (2014), Latent w Säter (2012), Relativt Reell w Umeå (2012) oraz Liljevalchs Vårsalong w Sztokholmie (2012).

Viktor Neumann - urodzony w 1985 w Berlinie pracuje jako niezależny kurator i wykładowca. Studiował historię sztuki na Politechnice w Berlinie oraz berlińskim Uniwersytecie Humboldta. Kurator wielu wystaw i projekcji, m.in. w Kunstmuseum w Bonn, w Bildmuseet w Umeå, w Narodowym Centrum Sztuki Współczesnej w Jekaterynburgu, w Perm State Art Gallery, w Künstlerhaus w Stuttgarcie, w Grey Noise w Dubaju, w Teatrze Maxima Gorkiego w Berlinie, w Center for Art and Urbanistics w Berlinie oraz w Senatsreservespeicher w Berlinie. Był asystentem kuratora podczas III Moskiewskiego Biennale Młodej Sztuki 2012. Często wykłada teorię sztuki mediów, prowadzi wykłady i ćwiczenia m.in. na University of Arts w Berlinie, Universytecie Amerykańskim w Dubaju oraz Kunsthochschule Weißensee w Berlinie.


Program towarzyszący:

17.04.2015, godz. 18:00

Spotkanie z artystkami biorącymi udział w wystawie: Anettą Moną Chişą, Lucią Tkácovą, Judith Hopf i Idą Persson. Prowadzenie spotkania - Victor Neumann. (spotkanie w języku angielskim)

22.04.2015, godz. 18:00

HURMA

Spotkanie ze współpracownikiem Magdaleny Abakanowicz - Henrykiem Gacą

16.05.2015, godz. 20:00

Noc Muzeów

Spotkanie z autorką książki KINDERTURNEN Patrycją Orzechowską i jej gośćmi. Książka Patrycji Orzechowskiej KINDERTURNEN została zrealizowana w ramach stypendium Ministerstwa kultury i Dziedzictwa Narodowego.

29.05.2015, godz. 18:00

Spotkanie z Sebastianem Cichockim, kuratorem Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. "Entartete Kunst Lebt! Film i wyobraźnia polityczna w sztuce Yael Bartany"

ALL WE ARE

Wernisaż: 17.04. 2015 | godzina 19:30Wystawa: 18.04 - 31.05.2015Gdańska Galeria Miejska 2 | ul. Powroźnicza 13/15Kurator: Viktor Neumann