Varia

Who makes Europe

"Europa to nie miejsce, a raczej pewna idea" (Bernard-Henri Lévy)Pojęcie tożsamości odnosi sie zarówno do jednostek, jak i grup, które wyróżniają wspólne cechy, będące zarazem ich siłą spajającą. Podczas gdy podmiot pozostaje odrębny od innych ze względu na swoją indywidualność, to spójność grupy doprowadza do powstania poczucia lojalności i solidarności pomiędzy jej członkami. Często jedank następstwem tego zjawiska może być podkreślanie swojej odrębności od innych wspólnot.Jeśli rzeczywiście, jak ujął to Bernard-Henri Lévy, Europa nie jest miejscem, to co czyni jej tożsamość tak cenną? Czy podobieństwa polityczne, społeczno-ekonomiczne i kulturowe są wystarczającym jej wyznacznikiem? Czy uzgodniony zbiorowo odcień błękitu na fladze Unii oraz wspólny hymn, a także swobodny przepływ towarów, wspólne obywatelstwo europejskie, jedna waluta, oraz wspólny obszar swobody, bezpieczeństwa i sprawiedliwości wystarczą do powstania tożsamości europejskiej? Trudna sytuacja gospodarcza ostatnich lat, uświadamia nam, jak istotne staje się wzmocnienie wewnętrznej więzi, będącej w stanie wytworzyć taką jedność, z którą obywatele Europy mogliby się utożsamiać, mimo wszelkich występujących między nimi różnic.Pomimo niedużych odległości fizycznych i zbliżonych charakterystycznych cech, integralne elementy składające się na Europę, a więc języki, tradycje, historia i kultura, pozostają odmienne. Na ile indywidualne cechy, a zatem i tożsamość, mogą nadal być związane z przynależnością do konkretnego kraju i jego mieszkańców, jeśli stajemy się częścią większej całości?Czy powstanie wspólnej Europy musi być okupione wyparciem sie siebie? A może świadomość własnej indywidualności krajów europejskich zostanie zachowana pomimo wszystko?Projekt "Who makes Europe" odnosi sie do tej właśnie kwestii. Kuratorka wystawy Susanne Hinrichs wraz z międzynarodową grupą 25 artystów zaprezentuje dzieła sztuki współczesnej będące efektem refleksji nad Europą i jej tożsamością.

Artyści:Filippo Berta (Włochy), Florenty/Türkowsky (Francja/Niemcy), Marco Godoy (Hiszpania), Klara Hobza (Czechy), Lukas Hofer (Niemcy), Fancis Hunger (Niemcy), Cécile Ibarra (Francja), Karska/Went (Polska), Adi Matei (Rumunia), Eleonore de Montesquion (Francja/Estonia), Antonio R. Montesinos (Hiszpania), Ciprian Muresan (Rumunia), Dorota Nieznalska (Polska), Virgile Novarina (Francja), Öffler/Larsen/Cerclin (Niemcy/Holandia), Fabian Reimann (Niemcy), Patricia Reis (Portugalia), Max Schaffer (Niemcy), Pablo Serret de Ena (Hiszpania), Andrzej Wasilewski (Polska), Krzysztof Wróblewski (Polska)

„Who makes Europe”Wernisaż: 16.01.2015, godzina 19:30 | 4GWystawa: 17.01 - 01.03.2015Kuratorka: Susanne Hinrichs

Projekt organizowany w kooperacji z Miastem Brema i Instytutem Goethego w Warszawie.

Miejsce: Gdańska Galeria Güntera Grassa, ul. Szeroka 34/35, 36, 37, Grobla I 1/2Gdańska Galeria Miejska 1 (GGM1), ul. Piwna 27/29Gdańska Galeria Miejska 2 (GGM2), ul. Powroźnicza 13/15

Godziny otwarcia galerii: wt-śr 11:00-17:00, czw- nd 11:00-19:00

WSTĘP WOLNY

Galeria zdjęć z wernisażu


OPISY PRAC:

Filippo BertaUrodził się w 1977 we Włoszech, mieszka i pracuje w Bergamo.„Homo Homini Lupus”HD Video, 3:00 min2011Tytuł „człowiek człowiekowi wilkiem” jest cytatem z rzymskiego komediopisarza Tytusa Makcjusza Plautusa. Na rozległej równinie grupa wilków walczy między sobą o flagę. Walka ujawnia władzę najsilniejszego i jednocześnie konieczność wymuszenia podległości u pozostałych. Sfora wilków symbolizuje homogeniczne społeczeństwo ludzkie, podtrzymywane przez kilka jednostek o odmiennych, a nawet sprzecznych charakterach, w którym każdy myśli wyłącznie o sobie i jest skazany na nieustanną demonstrację siły i władzy. Flaga symbolizować ma ludzkie dążenie do zawłaszczania terytorium oraz - w czym ludzie podobni są wilkom - uczynienia tych terytoriów sceną bratobójczej walki. Poprzez tę metaforę Berta tworzy bardzo silny przekaz: o ile nie napotka na żadną interwencję, zachowanie zwierząt zaczyna toczyć się własnym torem i tworzy więź między poczuciem własnej tożsamości, a państwem, do czego bezpośrednio nawiązuje tytuł pracy.


Élise FlorentyUrodziła się w 1978 r. w Pessac we Francji. Marcel TürkowskyUrodził się w 1978 we Wschodnim Berlinie w Niemczech. Mieszkają i pracują w Paryżu i Berlinie.„Shut up like a telescope” / „Złożony jak teleskop”Instalacja, mixed media2013Ten franko-germański duet artystyczny działa od 2005r. i tworzy projekty wykorzystujące technikę storytelling’u w obszarze kina i instalacji. Ich artystyczne poszukiwania dotyczące tego co irracjonalne, utrzymywania się pewnych mitów oraz mechanizmów oporu w Starym i Nowym Świecie znajdują następnie wyraz w tworzonych przez nich filmach, publikacjach oraz wystawach. Fizyczne przemieszczanie się przez poszczególne kraje stanowi centralna część ich działań artystycznych i dostarcza kontaktu osobami doświadczającymi marginalizacji. Świadectwa historyczne, archiwa oraz rozmowy składają się na mozaikę rozmaitych wizji, patchwork idei, który zdaje się odpowiadać dewizie Heinera Müllera: „Jedna z funkcji dramatu jest wywołanie duchów zmarłych; dialog z nimi powinien trwać tak długo, dopóki nie przekażą przyszłości, jaka wraz z nimi została pogrzebana.” Podczas swojej rezydencji artyści stworzyli instalację opartą na opowieści i nawiązującą do napisanej przez nich krótkiego opowiadania. Łączy ona wątki różnych znanych europejskich bajek, które zdradzają zarówno marzenia jak i koszmary Europy.


Marco GodoyUrodził się w 1986 w Madrycie, mieszka i pracuje w Madrycie i w Londynie.„Claiming the Echo” / „Domagając się echa”HD, 5:30 min2012„Devaluing an Image” / „Dewaluacja obrazu”Instalacja2011Solfónica to nazwa chóru założonego w 2011 na bazie ruchu 15-M, który śpiewał na ulicach podczas wielu hiszpańskich demonstracji, i to chór właśnie jest głównym bohaterem „Claiming the Echo”. Chórzyści, śpiewając do partytur Henry Purcella, tworzą przekaz, niepozbawiony swoistego piękna: „Aby nie, nie reprezentowali nas”, „Wkrótce minie społeczny pokój” czy „Nazywają to demokracją, ale nią nie jest”. Pieśń jest bronią, pozbawionym przemocy środkiem służącym do zwrócenia uwagi na nasze bolączki. W instalacji „Devaluing an Image” Godoy posługuje się walutą euro jako środkiem artystycznym będącym najważniejszym symbolem Unii Europejskiej, który symbolizuje eliminację granic i wiarę we wspólną przyszłość. A jednak, każdy z krajów europejskich znaczy „swoje” euro własnym symbolem. Godoy pozbawił monety śladów tych przynależności. Wszystko inne co pozostaje, jest pozbawioną znaczenia walutą.


Klara Hobza Urodzona w 1975 w Pilźnie w Republice Czeskiej, mieszka i pracuje w Berlinie.„Diving Through Europe” / „Nurkowanie przez Europę”Początek projektu 2010, spodziewane zakończenie - 2040Trylogia wideoW 2010 roku artystka postanowiła zanurkować w Europę, planując trasę podróży od Rotterdamu, w dół do Renu, a następnie wzdłuż Menu do kanału Men - Dunaj, kończąc na ujściu rzeki do Morza Czarnego. Na cel projektu artystka wzięła udział w trzech kursach nurkowania, w której uczyła się życia pod wodą. Ustalany jest 20 - 30 dniowy harmonogram projektu, chociaż autorka nie wykluczała możliwości porażki całego przedsięwzięcia. Już przy pierwszej próbach wejścia do wody w porcie w Rotterdamie, między Morzem Północnym a Renem spotkał ją szereg tragikomicznych, slapstickowych sytuacji. Chwalebny cel stawiany sobie przez Hobzę - podjęcia prawdopodobnie pierwszej w historii próby przepłynięcia przez Europe pod wodą - ma znaczenie drugorzędne. Artystka w pierwszym rzędzie koncentruje się na samej próbie, która zmusza ją do granic tego, co jest możliwe do osiągnięcia. Europę można zwiedzić znacznie szybciej innymi środkami lokomocji niż nurkowanie. Jednak Hobza podąża naturalnymi korytami meandrujących rzek przemierzając europejski krajobraz i nie porzuca swojego fantastycznego planu. Jest to prawdopodobnie najgłębsze z możliwych doświadczanie Europy.


Lukas HoferUrodził się w 1979 w Niemczech, mieszka i pracuje w Berlinie i w Nowym Jorku.„melonflesh monument” / „pomnik: melonflesh”Instalacja, mixed media 2013Prace Lukasa Hofera oscylują między sztuka i architekturą. Jego instalacje, nierzadko ogromnych rozmiarach i zajmujące w związku z tym duże przestrzenie wypełniają liczne szczegóły. Można się im przyglądać z bliska. Hofer odnosi się do historii, społeczeństwa i indywidualnej tożsamości. Do swoich projektów wykorzystuje przezroczysty, jasny plastik, światło i obrazy, które tworzą urzekające światy jednocześnie drażniące zmysły. Podczas programu rezydencyjnego Hofer stworzył „Melonflesh Monument” - instalację przedstawiającą delikatną wieżę spełniającą funkcje użytkowe. Wykorzystał do niej zarówno elementy nowe, jak i pochodzące z wcześniejszych prac. Wewnątrz konstrukcji powstałej z różnorodnych i często nieprzystających do siebie elementów, umieścił wizualnie reprezentowane tożsamości, walczące o dominację i uwagę oglądającego. Praca przypomina kształtem Wieżę Babel, przeklętą konstrukcję, zniszczona wskutek konfliktu tożsamości i pomieszania języków. W pracy „Melonflesh Monument” również dochodzi do schizmy spowodowanej antagonizmami pomiędzy poszczególnymi elementami. Instalacja Hofera jest „konstrukcja skonfliktowaną”, ale też „konstrukcją w tworzeniu”, Wydaje się na, że na zawsze pozostanie nie-skończonym modelem chwiejnej rzeczywistości.


Francis HungerUrodził się w 1976 w Dessau w Niemczech, mieszka i pracuje w Lipsku. „Willkommen in der Überproduktionskrise” / „Welcome to the Crisis of Overproduction” / „Witamy w kryzysie nadprodukcji”Plakat, 59,4 x 42 cm, limitowana edycja2013Do wzięcia bezpłatnieW centrum poszukiwań i refleksji tego artysty konceptualnego leżą zapomniane i groteskowe wydarzenia historyczne, uważane za mniej ważne. Bada on wydarzenia społeczne i polityczne oraz teorie ekonomiczne a następnie, nadając im wymiar artystyczny, sprawia, by stały się bardziej zrozumiałe i przystępne.Do kogo należy Europa? Hunger stworzył bardzo wyrazistą pracę: plakat w limitowanej edycji, który każdy zwiedzający może zabrać ze sobą. Zarówno obraz, jak i tytuł stanowią odwołanie do Romantyzmu i strategii pop-artowych. Autor sugeruje, by raczej niż o kryzysie finansowym mówić o kryzysie nadprodukcji. Sposobem wyjścia z kryzysu jest jego zdaniem zmiana systemu wartości, a nie rozdawanie kredytów.


Cécile IbarraUrodziła się w 1984 r. w Tarbes we Francji, mieszka i pracuje w Brukseli w Belgii.„The residents” / „Stali mieszkańcy”Instalacja, mixed media2013Prace artystki odnoszą się zazwyczaj do miejsca i jego historii i charakteryzuje je niezwykła wrażliwość na środowisko, w którym powstają. Dlatego stara się wybierać materiały znajdowane in situ, nierzadko noszące ślady zużycia. Ibarra podnosi kwestie społeczno - polityczne dotyczące społeczeństwa. Robi to w sposób poważny, ale też niepozbawiony humoru i dowcipu. Podczas programu rezydencyjnego w Matadero w Madrycie, Ibarra skonstruowała instalację z materiałów zgromadzonych w okolicy, które włączyła do cyfrowej wersji swojego wcześniejszego rysunku. Całości towarzyszy fragment audio-wizualny. Plakat w wersji cyfrowej powstał z rysunku będącego częścią większego badania, w którym śledziła proces współczesnego formowania się teorii o „tożsamości europejskiej”. Wybrała słowa klucze szczególnie dla niej znaczące i próbowała oddać ich znaczenie w zgrafizowanej formie.Instalacja Ibarry stawia również pytania o granice między fikcją, a rzeczywistością, a także próbuje stworzyć nowe metody produkcji, w które angażuje innych rezydentów kreśląc tym samym projekt gospodarki opartej na współpracy.


Alicja KarskaUrodzona w 1978 roku w Malborku.Aleksandra WentUrodzona w 1976 roku w Gdańsku.Duet artystyczny współpracujący od ukończenia studiów na gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych (2002). Mieszkają i pracują w Gdańsku i w Warszawie.„Obieg zamknięty”Wideo1’08Praca wideo duetu Karska/Went to w zasadzie nieruchomy kadr ukazujący lustrzane odbicie zbiornika betonowego wybudowanego wśród zieleniących się traw, z wolna napełniającego się wodą. Tytuł pracy nawiązuje do nowoczesnych rozwiązań ekologicznych mających na celu zrównoważoną gospodarkę wodą, której nadrzędnym celem jest oszczędność poprzez wielokrotne zużycie, a w efekcie redukcja eksploatacji i zasobów wodnych. Jest jednak w tej pracy coś niepokojącego, coś uwierającego. Zbiornik wodny, symbolizujący postęp rozwiązań technologicznych nowoczesnego świata, tu zdaje się być jedynie jego reliktem, w swojej zmurszałej odrapanej formie. Deterioracja konstrukcji współczesnej inżynierii być może stanowi metaforę przemijania prymatu cywilizacji nad naturą, ulotności narzuconego przez człowieka porządku wobec sił przyrody. Woda, powoli acz systematycznie opanowująca wnętrze zbiornika symbolizuje niejako wkraczanie natury na nowo, odbieranie zawłaszczonych przez człowieka miejsc w ramach tej koegzystencji przeciwieństw.


Adi MateiUrodził się w 1980 w Galati (pol. Gałacz) w Rumuni, mieszka i pracuje w mieście Kluż - Napoka.„Jars jaws” / „Słoiki szczęki”Słoiki o różnych rozmiarach, wideo w b&n, dźwięk, 7'33"2010Adi Matei prowadzi refleksję nad własnym miastem i otoczeniem korzystając przy tym z różnych mediów. Instalacja video „Jars Jaws” odwołuje się do osobistych doświadczeń artysty: odkąd rozpoczął studia, był obdarowywany przez rodziców słoikami z własnoręcznie marynowanymi warzywami. Zawsze przy tym prosili go o zwrot pustych słoików. Na przestrzeni lat wytworzył się swoisty proces, w którym słoiki stały się środkiem komunikacji między artystą, a jego rodzicami oraz miejscem urodzenia. W instalacji video rozmaici ludzie konserwują w słoikach swój krzyk wyrażający ich frustrację i osobiste niezadowolenie - obie te emocje nie mogą być w Rumunii ujawniane publicznie. Tymczasem zakonserwowane w słoikach wspomnienia oraz współczesność pozostają niezależne od wpływów zewnętrznych i może się zdarzyć, że zostaną tam przez całe dziesięciolecia.


Eléonore de MontesquionUrodziła się w Paryżu w 1970, mieszka i pracuje w Berlinie oraz w Tallinnie w Estonii.„NAINE”4:3 video, 15 min2009Czarno-biały film „NAINE” (w języku estońskim: „kobieta”) pokazuje kobiety, mężczyzn i dzieci kąpiących się w rzece Narva, która wytycza obecnie granicę między Estonia a Rosją. Przenikają go archiwalne ujęcia, przedstawiające kobiety biorące udział w lokalnym wydarzeniu sportowym z czasów sowieckich. Pięćdziesięcioletnia Olga, legitymująca się zarówno estońskim, jak i rosyjskim paszportem, opowiada o swoim życiu. Urodziła się w czasach ZSRR w miejscowości o nazwie Narva-Ivangorod, która na fali przemian wywołanych hasłami pierestrojki i głasnosti, przekształciła się w dwa miasta: estońskie i europejskie po jednej stronie rzeki oraz rosyjskie - po drugiej. Olga mówi wyłącznie po rosyjsku, ale codziennie przekracza granicę europejską w jej najbardziej wysuniętym na północny wschód odcinku. Pokonuje ją w drodze do pracy, po zakupy i we wszelkich innych sprawach wiążących się z życiem samotnej kobiety dwójką dzieci. Opowiada o sobie, jako o kobiecie, której nie jest potrzebny jest feinimizm, ponieważ w jej pokoleniu, to właśnie kobiety wiązały koniec z końcem w codziennym życiu. Olga opowiada o tym, jak wygląda życie na skraju Europy, o tym, jak udaje jej się przetrwać żyjąc nie tylko między byłymi republikami sowieckimi i Rosją, ale także w ciągle zmieniającej się sytuacji.


Antonio R. MontesinosUrodził się w 1979 w mieście Ronda w Hiszpanii, mieszka i pracuje w Madrycie.„Nuestros reinos estaban vivos en la imaginación de cada uno” / „Nasze królestwa były żywe w wyobraźni każdego”Instalacja2013Prace artysty stanowią zazwyczaj interwencje w przestrzeń wystawienniczą przy pomocy materiałów pośledniej wartości, takich jak taśma klejąca lub znalezione gdzieś przedmioty. W swoich pracach posiłkuje się zawsze różnymi narzędziami geograficznymi, takimi jak modele, statystyki czy tabele. Wyniki naukowe dostarczają artyście wiedzy o faktach, ale równocześnie służą jako narzędzia - w obszar tych dokładnych opracowań wprowadza elementy fikcyjne albo żartobliwą improwizację. Podczas rezydencji w Montesinos artysta zajmował się badaniem konfliktu różnych tożsamości w skali narodowej i ogólnoeuropejskiej. Odnosi się do aktualnej sytuacji panującej w Europie i zagadnień takich, jak kryzys europejski, podział Północ - Południe, subwencje i kraje określone mianem PIGS. Poprzez skonfrontowanie oddolnych i odgórnych modeli politycznych artysta definiuje konstrukcję tożsamości europejskiej oraz tych współistniejących modeli. Jego projekty, dotyczące niezwykle złożone przedsięwzięć rozgrywających się współcześnie w Europie, są czytelne wizualnie i dostarczają możliwości wejścia w bezpośrednie doświadczenie.

W Gdańsku zaprezentowane są w formie diagramów wyniki sondażu, w którym Montesinos pytał uczestników ruchu społecznego, aktywnego od kilku lat w Madrycie, o ich pochodzenie, pracę, wiek itp.


Ciprian MuresanUrodził się w 1977 w mieście Kluż w Rumunii, mieszka i pracuje w Kluż.„I'm Protesting Against Myself” / „Protestuję przeciwko sobie”(współautorka: Gianina Carbunariu)HD wideo, 30'35''2011Artysta posługuje się różnymi środkami wyrazu artystycznego, takimi jak rzeźba, video, fotografia, papier oraz instalacja. Należy do młodszego pokolenia artystów pamiętających czasy komunistycznej Rumunii. W swojej pracy zajmuje się najnowszą historią swojego kraju, próbując odnosić ją do globalnej sytuacji społeczno- gospodarczej. Projekt „I'm Protesting Against Myself” / „Protestuję przeciwko sobie” jest wynikiem współpracy ze scenarzystą i lalkarzem. Kukiełka umieszczona w ruchomym śmietniku i ubrana w prosty strój roboczy protestuje przeciw samej sobie i zachęca widza do przyłączenia się do tego protestu. Sednem tego sprzeciwu jest jej tożsamość, myśli oraz działania. W ironiczny sposób Muresan bada powiązania między jednostką, społeczeństwem i władzą. Jego praca analizuje zjawisko masowych protestów, które w przeszłości wywarły ogromny wpływ na jego kraj, ale obecnie zostały całkowicie wyparte z repertuaru strategii rewolucyjnych, ponieważ współczesne akty niezadowolenia społecznego wykorzystują odmienne środki. I dlatego protest kukiełki wydaje się być skazany na tragiczną porażkę.


Dorota NieznalskaUrodzona w 1973 roku w Gdańsku. Artystka wizualna identyfikowana z nurtem sztuki krytycznej, tworzy obiekty rzeźbiarskie, instalacje, wideo i fotografie.

„Europejskie miejsca pamięci”

„Kult pamięci! Tannenberg-Denkmal”

czarno biały film z dźwiękiem, 7'19 min/pętla

2014

muzyka: Richard Wagner, Siegfried Funeral March-Götterdämmerung, Sir Georg Solti & Wiener Philharmoniker, Marsz żałobny na śmierć Zygfryda z III aktu Zmierzchu Bogów.

„Europejskie miejsca pamięci”

„Macht urlaub" z serii "kult pamięci!”

film kolorowy z dźwiękiem, 6'29 min/pętla

2013

archiwalny dźwięk - kompilacja tekstów, przemówień Roberta Leya przywódcy Niemieckiego Frontu Pracy, z 1936 r. z - okazji położenia kamienia węgielnego pod ośrodek w Prorze, oraz z 1937 r. podczas uroczystości wodowania MS Wilhelma Gustloffa.

„Europejskie miejsca pamięci”

„Schlesier Ehrenmal - Pomnik ku czci Ślązaków w Wałbrzychu”

z serii „kult pamięci!”

film jednokolorowy z dźwiękiem, 10'15 min/pętla

2014

Artystka w swoich filmach wskazuje trzy miejsca pamięci - nieistniejące mauzoleum niemieckiego bohatera narodowego - marszałka Paula von Hindenburga w Tannenbergu (obecnie Stębark); nieukończony ośrodek wczasowy Prorze dla ludu robotniczego III Rzeszy budowany pod szyldem nazistowskiej organizacji animacyjnej Kraft durch Freude oraz popadłe w ruinę Mauzoleum Totenburg (obecnie Wałbrzych) kojarzone z obrzędami nazistowskimi. Są to miejsca newralgiczne, czasem podupadające i pozostawione same sobie, czasem zaś adaptowane na nowe cele. Czyją pamięć kultywują i czy nowi użytkownicy tych miejsc utożsamiają się z ich historią. Czy może zmieniają ją, zawłaszczając i dostosowując do własnych potrzeb? W swoich filmach Nieznalska zwraca uwagę na amomenty przenikania się kultur i narracji, na geo-polityczne zmiany, wpływające na tożsamość miejsc, budowaną na zasadzie palimpsestu tak pokoleniowego, jak i kulturowego. Utrwalanie, archiwizowanie pamięci za pomocą obiektów, takich jak mauzolea czy pomniki, konstruowanie inwentarza miejsc tworzących dziedzictwo kulturowe jest w pewnym stopniu subiektywne. Kto bowiem ma ostatecznie wpływ na to, co i w jaki sposób zostało upamiętnione - czyli zapisane w zbiorowej pamięci? Czy i w jakim stopniu ten subiektywizm ma znaczący wpływ na kształt i formę spuścizny materialnej poszczególnych narodów?


Virgile NovarinaUrodził się w 1976, mieszka w Paryżu.„Ecrits et dessins de nuit” / „Nocne Pisma i rysunki”Performance oraz przedmiotyWszystkich nas łączy fakt, że przesypiamy jedna trzecią naszego życia. Novarina, który z zawodu jest matematykiem i fizykiem, chciał dowiedzieć się czegoś więcej w tej materii i dlatego piętnaście lat temu rozpoczął systematyczną analizę swoich snów. Nocami, pozostając w stanie nieświadomości, tworzył rysunki i fragmenty tekstów, które były następnie pokazywane podczas spływu kajakiem po całej Europie. Dowodziły one że język, jakim posługujemy się za dnia, przenika do prac tworzonych nocą. Można stąd wywnioskować, że część naszej tożsamości jest określana przez język, którym się posługujemy. Novarina poddał się bezpośredniemu doświadczeniu, ponieważ przez dziesięć lat wielokrotnie udawał się w podróże po krajach położonych nad Dunajem. W tym czasie usłyszał wiele języków, z których niektóre zostawiały swój ślad nocą. Novarina sypiał w miejscach publicznych: w witrynach sklepowych, galeriach i na festiwalach w ten sposób włączając wszystkich w uczestnictwo w swoim projekcie badawczym. Z okazji tej wystawy będzie spał w oddziale GGM2 w dniu rozpoczęcia wystawy.


Julian ÖfflerUrodził się w Niemczech w 1985, mieszka i pracuje w Bremie.Paida LarsenUrodził się w Norwegii w 1984, mieszka i pracuje w Berlinie oraz w Tinn w Norwegii.„Mr. Emigrant” / „Pan emigrant”Video, 4:50 min2013We francuskim Calais zatrzymywane są tysiące imigrantów w drodze do Wielkiej Brytanii. Nie posiadają oni pozwolenia wjazdu na wyspę, ale każdej nocy, bez względu na panujące warunki, podejmują próby przedostania się na drugą stronę Kanału La Manche. Podczas pobytu w Calais mieszkają w „Dżungli” - prowizorycznych lepiankach z plastiku i gruzu, zlokalizowanej na polach przeznaczonych pod uprawę w pobliżu portu. Gehenna tych ludzi zaczyna się jeszcze w rodzinnych krajach i trwa, w drodze do wymarzonej wolności. Prezentowane video muzyczne dotyczy kwestii europejskiej polityki migracyjnej i opisuje rozpaczliwe próby poprawy warunków życia podejmowane przez ludzi, których sytuacja nie budzi należytego społecznego zainteresowania. Chwytliwa piosenka opowiada o podróży dwóch artystów, którzy przez tydzień dogłębnie badali warunki życia imigrantów z Calais i udało im się odkryć przyczyny, dla których tak zależy im na dotarciu do Londynu. Zbudowanie tratwy ze znalezionych odpadów, nie zda się na wiele.


Fabian ReimannUrodził się w 1975 in Bremerhaven w Niemczech, mieszka i pracuje w Lipsku. „Les anciens premiers”/ „Dawni pierwszy”Instalacja i projekcja2013Artystę, będącym także wydawcą „freeman joural” interesuje wyszukiwanie indywidualnych historii kryjących się za wydarzeniami historycznymi. Fakty czy aluzje, których nie da się dowieść, zredagowane dokumenty, częściowo zniszczone dokumenty graficzne lub niekompletne archiwa prowokują do wyczytywania z nich rozmaitych prawd odzyskanych z tych fragmentów; zachęcają do twórczej ich interpretacji. Reimann porusza się między dokumentacja a fikcją, interpretacją a rzeczywistością. Pamięć jest postrzegana jako jakość nadająca tożsamość istocie ludzkiej. „Les anciens premiers” odsyła nas do komentarza poczynionego przez dziecko, którego matka pochodziła z jednego z „nieistniejących już krajów”. Ta uwaga odnosi się do wielu krajów europejskich. Państwo jako wspólny organizm jest stosunkowo nową ideą w historii ludzkości. Wymagania i warunki stawiane przez tę instytucję, jak i sama idea są tylko z pozoru ponadczasowe.


Patricia J. ReisUrodziła się w 1981 w Lizbonie w Portugalii, mieszka i pracuje w Lizbonie oraz w Wiedniu. „Cutting the body: Cinematographic Cliché #2” / „Cięcie ciała: stereotyp kinematograficzny #2”Instalacja, 150x100cm2013Praca wykonana na tę wystawę przez Patricię J. Reis wywołuje początkowo wizualny chaos, aby następnie objawić swoją techniczną pomysłowość. Zastanawiając się nad lingwistyczną reprezentacją Europy jako ciała, artystka dokonuje obcięcia jej kończyn. W rozmaitych tekstach i przemówieniach, Europa jest nieustannie definiowana jako ciało, jako suma swoich części składowych. Instalacja video obnaża dysfunkcyjną naturę całości wobec utraty poszczególnych elementów. Reis udało się stworzyć efektownie metaforyczny obraz, który robi ogromne wrażenie w warstwie wizualnej z jednej strony, a z drugiej drażni swoją namacalnością i umiejętnym wywołaniem swoistego odczucia zła.


Max SchafferUrodził się w 1985 w Santiago de Chile. Mieszka i pracuje w Berlinie i w Wiedniu.„Specific Vocabulary” / „Specyficzne słownictwo”Obiekty2012Max Schaffer zawsze podróżuje przez kraje i miasta z szeroko otwartymi oczami. Szuka przedmiotów, które stają się inspiracją dla jego myśli i pomysłów, je na nowo manifestują. Ale w żadnym wypadku nie można Schaffer’a określić zbieraczem wszystkiego. Obiekty jego pożądania są dokładnie wyselekcjonowane. Nie zawsze zdobywa je w „legalny“ sposób. Namalowane ręcznie szyldy z cenami oraz przynależny do nich towar odkupił od sprzedawców na greckim targowisku. Porwany karton, oberwana różowa karta i często mało czytelny wykonany ręcznie napis podkreślają indywidualny charakter tych obiektów, które można przypisać różnym osobom. Z nich można wyczytać zarówno tradycję, kulturę i osobowość piszącego. Na pierwszy rzut oka, szyldy wyglądają bardzo znajomo, liczby i symbole euro są dla większości z nas czytelne. Tylko greckie napisy raczej nie, dlatego, w przeciwieństwie od Greków, nie wiemy do jakich produktów one należą.


Pablo Serret de EnaUrodził się w 1975 w Madrycie, mieszka i pracuje w Madrycie i Szwecji.,,(Re) Final Countdown''Instalacja2013Zachowania społeczeństw są na ogół definiowane w kontekście środowiska ich życia, zarówno naturalnego, jak i sztucznego. Serret używa tego kontekstu i reorganizuje przedmioty stwarzając nowe sytuacje. Sztuka staje się jednym wielkim placem zabaw, na którym prawa autorskie podlegają zanikowi. Serret de Ena przemienia swoje projekty partycypacyjne w obszary laboratorium do zbadania komunikacji, identyfikacji i języka. Używa wideo i instalacji, do nadania nowego określenia takim pojęciom jak mobilność i turystyka. Na wystawę w Madrycie Serret stworzył plac mingolfa, definiując swój kraj jako ulubione miejsce urlopowe. Minigolf staje się mikrokosmosem, w którym pewne miejsca tracą swoja suwerenność i wartość. W parodiowy sposób podchodzi do pytania o wewnętrzne i zewnętrzne tworzenie tożsamości. W Gdańsku artysta prezentuje rezygnuje z prezentacji minigolfa pozostawiając tylko ścieżkę dźwiękową projektu. Piosenka grupy EUROPE „The final countdown” spowolniona do tempa 33 % przemienia się z pieśni radości w marsz żałobny.


Andrzej Wasilewski Urodzony w 1975 roku polski artysta wizualny. „Paralizator ideologii”obiekty2013-2014Sztuka Wasilewskiego łączy dwa z pozoru skrajne elementy: technologię i humanistykę. Jego instalacje złożone z układów mechanicznych, paradoksalnie nawiązują do i komunikują treści moralizatorskie o zabarwieniu politycznym, społecznym, kulturowym.Paralizator ideologii to przyrządy skonstruowane na bazie głośników plazmowych, działające na zasadach generatorów wysokiego napięcia wytwarzającego iskrę, stanowiącą źródło fal dźwiękowych. Paralizatory wypowiadają w wielu językach abstrakty z „Państwa” Platona - dzieła fundamentalnego dla historii filozofii i polityki zachodniej cywilizacji, którego przesłanie - zwłaszcza w interpretacjach współczesnych - wzbudza kontrowersje ze względu na predylekcje totalitarne. Paralizator związany z pojęciem przemocy i wymierzania sprawiedliwości, tu z jednej strony głosi pewną zdefiniowaną ideologię, z drugiej zaś broni dostępu do niej, grożąc porażeniem. Mechanizm ten niejako powiela niewolne od sprzeczności przesłanie Platona, w toku którego nie sposób jednoznacznie określić kierunku sympatii autora, będąc przyczynkiem do refleksji nad kondycją świata, jak również do autorefleksji twórczej.


Krzysztof WróblewskiUrodził się w 1962 roku w Przasnyszu. Zajmuje się malarstwem i fotografią, a od 1994 r. malarstwem monumentalnym w przestrzeni publicznej. Od 2000 r. realizuje projekt „Obrzeża”, odnoszący się do obszarów położonych poza wielkimi centrami, marginaliów, trywiów, wyniesionych do rangi niezwykłej i niepospolitej. „Obrzeża”seria obrazówOd 2000 - obecnie „Obrzeża” to kompozycja złożona z obrazów akwarelowych, połączonych w poziomą linię o wysokości 10 cm, która narasta etapami, ciągle powiększając się. Jest to dość przewrotna opowieść o miejscach, bazująca na subiektywnej selekcji motywów przestawionych za pomocą realistycznych odwzorowań zestawionych na zasadzie dyptyku z ich abstrakcyjnymi kontrapunktami. Pochodzą one z miejsc na Ukrainie i w Rosji (m.in. memoriały w Charkowie i Katyniu pod Smoleńskiem), które jedynie geograficznie są częścią kontynentu europejskiego, nie należąc jednak do wspólnoty. Odnajdujemy także motywy z Gdańskiej Stoczni i Westerplatte, które na przestrzeni lat stały się symbolami przemian w Europie. Całość zamyka obraz z motywem ławki z Parku Miejskiego w Bremie, na której wypisano nieco sentymentalny tekst o pięknej ojczyźnie, która jest ulotnym snem. Motywy są z jednej strony rozpoznawalne, ale jednocześnie zacierają się w pamięci, blikują, nabierając charakteru symbolicznych reprezentacji, pozostając jedynie siatką trójkątnych pikseli, aby ponownie wyłonić się z podświadomości w pełnej swojej formie i znaczeniu. Linearność to jedyna zasada porządkująca ten cykl - nie znajdziemy tu chronologii, logiki, początku ani końca. Otwarta jego forma może sugerować ciąg dalszy historii i jej interpretacji. Artysta zaś tworzy rodzaj kodu malarskiego, którym komunikuje się z widzem wchodzącym w interakcję w momencie rozpoznania i spersonalizowania ukazanych motywów.