GGM2

Metoda

'Metoda'
Wystawa wg Projektu Pauliny Ołowskiej w Studio Voltaire w Londynie, 2013

Miejsce:
Gdańska Galeria Miejska 2, ul. Powroźnicza 13/15
Wernisaż: 15.09.2017, piątek godz. 19.30
Wystawa: 15.09 - 29.10.2017
Artyści: Paulina Ołowska
Władysław Hasior, Matthias Schaufler, Włodzimierz Wieczorkiewicz

Kuratorka: Patrycja Ryłko
Aranżacja przestrzeni: Agnieszka Lasota

Wystawa jest konceptualną kontynuacją wystawy Pauliny Ołowskiej The Method, która pokazana została w Studio Voltaire w Londynie w 2013 roku. Artystka zaprezentowała wówczas wybrane prace Władysława Hasiora, Matthiasa Schauflera, Włodzimierza Wieczorkiewicza oraz własne realizacje. Gdańska odsłona tej wystawy wykorzystuje koncepcyjny algorytm stworzony przez Ołowską. Tworząc swoistą wypowiedź na temat ograniczeń metody funkcjonowania ‘dzieła totalnego’ /Gesamtkunstwerke/, artystka ponownie buduje kalejdoskopową narrację opowiadającą o zróżnicowanych metodologiach pracy artystycznej i związanych z nimi postawach twórczych. Jednocześnie, wykorzystując technologie zapożyczania, wprowadza twórczość zaproszonych przez siebie artystów do centrum pola sztuki, skutecznie wydobywając ich z odległej kapsuły czasu. W zaproponowanym zestawieniu prac artystka z powodzeniem wynajduje fascynujące psycho-folkowe napięcia i pokłady wewnętrznych sprzeczności; eksponuje nadrealistyczne mikrofermentacje powstałe na osi czasu. Skłaniając się ku endemicznym formom sztuki, zestawiając nieoczywiste fragmenty materii w przestrzeni galerii, tworzy osobliwe nostalgiczno-futurystyczne tableau.

Każdy z zaproszonych do wystawy artystów tworzy własne uniwersum. Uniwersum składające się na niezwykle spójny język wypowiedzi artystycznej, które postrzegać można jako swoistą materializację wszelkiego rodzaju lęków, głównie natury egzystencjalnej, ale również nieustającego poczucia niedosytu niedostatecznie rozwijającej się kariery, niezaspokojonych tęsknot za ‘wielkim światem’, złogów psychicznych, urojeń czy halucynacji. Ten nieomal neurotyczny dygot związany jest nie tyle z samym procesem twórczym, fragmentaryczną, kolażową formą i treścią, ile z samym ‘byciem’ – byciem w klinczu, byciem artystą totalnym, a zarazem człowiekiem funkcjonującym w określonych warunkach bytowych i społeczno-politycznych. Każdy z zaproszonych artystów z innych względów i powodów funkcjonuje jako tak zwany outsider. Artystom tym, sytuującym się na obrzeżach głównych nurtów i marginesach określonej geopolityki, ze zdwojoną siłą towarzyszy niebywały heroizm wewnętrzny, przekładający się na imperatyw tworzenia, wznoszący się ponad własne ograniczenia i przeciwności losu. Władysław Hasior i Włodzimierz Wieczorkiewicz, obaj bardzo czujni na wszelkiego rodzaju wynaturzenia i zawarty w nich symbolizm, zawieszeni byli pomiędzy naturą a duchowością, związani z mistycyzmem i religijnością ludową. Hasior tworzył psychodeliczne zestawienia ze znalezionych zużytych przedmiotów, tandetnych dewocjonaliów, romantycznych parafernaliów, fragmentów manekinów i futerkowych elementów zwierzęcych. Wieczorkiewicz mieszkając i tworząc w dawnym protestanckim kościele w Sulminie, niedaleko Gdańska, zajmował się m.in. rękodziełem artystycznym. Jego organiczne płaskorzeźby ze skóry czy metaloplastyka przejawiają totemiczny wręcz, magiczny charakter. Matthias Schauffler natomiast, korzystając z rozproszonej siły napędowej niemieckiej ekspresji, skupia się na motywie męskiego torsu, męskości i jej urojonych reminiscencjach. W swoich melancholijnych, abstrakcyjnych kompozycjach rozkłada na czynniki pierwsze pojęcie ułomnej męskości.

Pomimo przeważającej obecności brikolażowych, fragmentarycznych kompozycji, centralnym punktem wystawy jest figura twórcy-outsidera starającego się określić własne terytorium, powstające częściowo poprzez uzurpację lub bezwolną inercję.

Agnieszka Lasota aranżując wystawę przesuwa proces produkcji znaczeń w kierunku utopijnej płynności. Ta służąca dezorientacji strategia wzmocniona zostaje dzięki sekwencyjnemu sposobowi budowania wycinkowych relacji pomiędzy poszczególnymi pracami w kontekście przywołania domowych, klaustrofobicznych przestrzeni lat 90., których stałym elementem były kwiaty, obrazy, ornamenty, zdobienia rękodzieła artystycznego, odpryski dawnej świetności kultury sarmackiej jak i pseudoluksusowe gadżety czerwonej burżuazji. Quasi-lynchowska, montażowa przestrzeń wystawy zbudowana jest na zasadzie kadrowania określonych fragmentów rzeczywistości i nakładania na nie kolejnych, tworzenia ich wielu możliwych kombinacji. Takie zestawienie prac tworzy określone nakładające się na siebie możliwości recepcji, koncentrujące się m.in. na: ‘męskości’ wystawy robionej przez kobietę, ulotnym surrealizmie, mocy podświadomości, próbach wydobycia Gesamtkustwerke, dekadenckim myśleniu o przedmiocie i o metodzie pracy twórczej, jak i samym sposobie odbierania rzeczywistości w luźnych fragmentach scenografii wystawy.


Paulina Ołowska
Urodziła się w 1976 roku w Gdańsku. Mieszka i pracuje w Rabce oraz w Londynie. Uzyskała dyplom licencjacki w zakresie sztuk pięknych na School of the Art Institute of Chicago oraz dyplom magistra sztuk pięknych na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Laureatka nagrody The Aachen Art Prize w 2014 roku. Twórczość Ołowskiej prezentowana były na całym świecie w ramach wielu wystaw indywidualnych oraz projektów artystycznych, m. in. w The Kitchen, Nowy Jork (2017), Tate Modern, Londyn, (2015), Ludwig Forum für Internationale Kunst, Aachen (2015), Zachęta, Warszawa, (2014), Stedelijk Museum, Amsterdam (2013), Kunsthalle Basel, Bazylea (2013), CCA Wattis Institute for Contemporary Arts, San Francisco (2010), Camden Arts Centre, Londyn (2009), Pinakothek der Moderne, Monachium (2009) i Sammlung Goetz, Monachium (2007).

Prace artystki pokazywane były także na dużych wystawach grupowych, m. in. w San Francisco Museum of Modern Art, San Francisco (2016), Grundy Art Gallery, Blackpool (2016), Centre Pompidou, Paryż (2016), Manifesta 11, The European Biennal of Contemporary Art, Zurych (2016), Museum der Moderne, Salzburg (2016), Haus der Kunst, Monachium (2015), Baltic Centre for Contemporary Art, Gateshead (2014), Muzeum Sztuki Współczesnej Serralves, Porto (2014), Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Warszawa (2013), Museum of Modern Art, Nowy Jork (2012), BOZAR Palais des Beaux-Arts, Bruksela (2011), New Museum, Nowy Jork (2011), KW Institute for Contemporary Art, Berlin (2010) oraz Muzeum Sztuki Współczesnej, Barcelona (2009). Jej prace znajdują się w prestiżowych kolekcjach prywatnych i publicznych, m. in. w Tate, Londyn; Sammlung Boros, Berlin; Städtisches Museum Abteiberg, Mönchengladbach; Stedelijk Museum, Amsterdam; Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Warszawa; Muzeum Sztuki Współczesnej Serralves, Porto; San Francisco Museum of Modern Art, San Francisco; oraz Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Nowy Jork.

Władysław Hasior (1928–1999)
Rzeźbiarz, malarz, scenograf i pedagog. Prowokator i buntownik. Wykładał w Państwowym Liceum Technik Plastycznych w Zakopanem, Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu, pracował też jako scenograf tamtejszego Teatru Polskiego. Był członkiem międzynarodowej grupy artystów i pisarzy Phases. Mieszkał w Zakopanem, gdzie w 1985 roku w dawnej leżakowni sanatorium „Warszawianka” otworzył swoją autorską galerię. Od końca lat 50. tworzył ze znalezionych przedmiotów i ich części liczne asamblaże o wymowie metaforycznej; od połowy lat 60. powstawały patetyczno-groteskowe Sztandary. Realizował performanse rzeźbiarskie z wykorzystaniem żywiołów natury: wiatru, wody i ognia, oraz monumentalne rzeźby, między innymi Prometeusz rozstrzelany (Kuźnice 1964), Żelazne organy (Snozka 1966), Golgota (Montevideo 1969), Słoneczny rydwan (Södertälje k. Sztokholmu 1972–1976). Hasior wystawiał swoje prace na licznych wystawach krajowych i zagranicznych. Jego prace znajdują się w muzeach krajowych w Krakowie, Warszawie, Łodzi, Poznaniu, Szczecinie, Wrocławiu, Bydgoszczy, Lublinie, Nowym Sączu, Zakopanem oraz w muzeach zagranicznych: w Helsinkach, Paryżu, Sztokholmie, Oslo, Sao Paulo, Rzymie, Mediolanie, Edynburgu, Bochun, Duisburgu, Amsterdamie, a także w bardzo licznych zbiorach prywatnych. Galeria artysty wciąż funkcjonuje w Zakopanem jako filia Muzeum Tatrzańskiego.

Matthias Schaufler (ur. 1964)
Mieszka i pracuje w Berlinie. W latach 1988–1990 studiował na Hochschule für Bildende Künste w Hamburgu (w klasie Franza Erharda Walthera i Mike’a Hentza), a w latach 1990–1991 w Städelschule we Frankfurcie nad Menem (w klasie Martina Kippenbergera). Schaufler wystawia swoje prace od 1989 roku. W ostatnim dziesięcioleciu przedmiotem jego zainteresowania stała się gra zależnościami pomiędzy figurą a tłem. Każda z jego prac oparta jest na innej metodologii i zestawie przyjętych ograniczeń. Jego płótna z 2006 i 2007 roku zawierają niejasno zasugerowane narracje o zabarwieniu seksualnym związane z historiami ukazanych w nich kąpiących się postaci. Z kolei w cyklu powstałym w 2008 roku figura ulega rozczłonkowaniu, a prace ukazują męski tors wyłaniający się z gęstej, białej aury. W cyklu z 2015 roku widzimy jedynie niewyraźnie zarysowane, biomorficzne kontury obiektów, które jawią się jako oklapłe bukiety zwiędłych kwiatów ukazanych w głębokiej purpurze, granacie i czerni. Najnowsze obrazy w większym stopniu wykorzystują wachlarz barw, a figura zaznaczona jest w nich jedynie kaligraficznymi śladami pędzla powstającymi w wyniku krótkich obrotowych ruchów dłoni artysty. Prace Schauflera prezentowane były w ramach wielu wystaw indywidualnych m.in. w Galerie Hammelehle und Ahrens, Kolonia, Niemcy (2016), Kunstverein Leverkusen Schloß Morsbroich, Leverkusen, Niemcy (2013), Galerie Cinzia Friedlaender, Berlin, Niemcy (2012), Patrick Painter Inc., Santa Monica, USA (2007). Jego twórczość pokazywana była także na wystawach zbiorowych m.in. w Salon Dahlmann, Berlin, Niemcy (2017), Meliksetian|Briggs, Los Angeles, USA (2017), Villa Merkel, Galerien der Stadt Esslingen, Niemcy (2015), Michael Thibault Gallery, Los Angeles, USA (2014), Neue Galerie Gladbeck, Niemcy (2014), Museum Folkwang, Essen, Niemcy (2014), Cokkie Snoei Gallery Rotterdam, Holandia (2014), KW, Berlin, Niemcy (2013), Studio Voltaire, Londyn, Wielka Brytania (2013), Galerie Max Hetzler, Berlin, Niemcy (2013), Corbett vs. Dempsey, Chicago, USA (2011), Patrick Painter Inc., Los Angeles, USA (2007).

Włodzimierz Wieczorkiewicz (1945-2001)
Studiował na gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych w latach  1966-1972/ dyplom u prof. Hanny Żuławskiej. Artysta rzeźbiarz, scenograf, animator kultury. Założyciel teatru autorskiego ‘ą’, który operował w kategoriach ‘zdarzenia scenicznego’, łącząc w sobie elementy sztuk wizualnych i teatru (1968-1973). Zespól tworzyli studenci rzeźby, malarstwa i architektury. Bezpośrednią kontynuacją działań performatywnych była grupa artystyczna ‘ą”, którą w 1972 roku założył z Markiem Borowskim i Arturem Pietraszewiczem, organizująca happeningowe spektakle plastyczne. Od 1972 roku współpracował z Telewizją Gdańską i teatrami dramatycznymi tworząc scenografie do przedstawień teatralnych, baletowych i muzycznych. We swoich wczesnych realizacjach rzeźbiarskich zajmował się ceramiką oraz płaskorzeźbami tworzonymi z teatralnych materiałów modelarskich, by następnie skupić się m.in. na sztuce użytkowej – wykonując płaskorzeźby w skórze. W 1979 r. Wieczorkiewicz i jego żona Jolanta Cerebież- Tarabicka zakupili kościół ewangelicki w Sulminie, który odrestaurowali w latach 1980-1985 adaptując go na prywatną Galerię Sulmin oraz mieszkanie. Miejsce to było przyjazne artystom i miłośnikom sztuki. Od połowy lat 80. Wieczorkiewicz organizował tam wernisaże, koncerty oraz towarzyskie spotkania malarzy, literatów i muzyków, na które przyjeżdżali goście z całej Europy. Jednym z animowanych cykli był projekt „W pracowni gdańskich artystów”, którego idea polegała na podarowaniu przez Wieczorkiewicza swojej pracy innemu artyście, który z kolei tworzył instalację wkomponowując w nią własne dzieła. Część dorobku artysty została utracona w pożarze Galerii w 2005 r.


Partnerzy:
Dodatkowy katalog plików: logo/malopolska.png  Dodatkowy katalog plików: logo/muz.jpg  Dodatkowy katalog plików: logo/woj.png

Patroni Medialni:
  Dodatkowy katalog plików: logo/logo_trojmiasto_pl.jpgDodatkowy katalog plików: logo/logo_szum_1.jpg 
Dodatkowy katalog plików: logo/kmag_logo_black_male.jpg  Dodatkowy katalog plików: logo/in_your_pocket.jpgDodatkowy katalog plików: numarte_1_04.png